VELAYET ...welayeti fakih

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


Halbuki bizim din imamlarımız hep asker insanlardı, savaş komutanıydılar, savaşçıydı hepsi de!... Teferruatını tarih kitaplarında bulabileceğiniz o savaşlarda asker giysileri giyip savaşa gidiyor, vuruşuyor, öldürüyor ve ölü veriyorlardı! Emir’el müminin -sa- mübarek başına müğfer giyer, zırh kuşanır, kılıç taşırdı. Hz. İmam Hasan’la -sa- hz. Seyyiduşşuheda İmam Hüseyin -sa- de böyleydi. Daha sonra fırsat vermediler, yoksa hz. İmam Bâkır -sa- da böyleydi. Şimdi öyle bir hale getirilmişiz ki savaş elbisesi giymek insanoğlunun adaletine zarar verici addedilmekte ve savaş elbisesi giyilmemesi gerektiğine inanılmaktadır! Yani eğer bir islam devleti kurmak istersek bu sarık ve abayla devlet kurmamız icab edecek, yoksa mertliğe ve adalete ters düşmüş oluruz -öyle mi-?! Bunlar, işi bu raddeye vardırmış olan -o- yoğun propagandaların ürünüdür, işi öyle bir noktaya getirmişler ki şimdi kalkıp “islamın da devlet ve yönetimle ilgili kanun ve kuralları bulunduğunu” ispat edebilmek için zahmete katlanmak zorundayız!
Durumumuz işte böyle! Ecnebiler propaganda ve misyonerler vasıtasıyla işi bu noktaya getirdiler, bu esası uydurdular. İslamın yargı ve siyasi kanunlarının tamamı uygulama safhasından kaldırılmış, yerine Avrupa usulleri yerleştirilmiş ve böylelikle islamı küçümseyip müslümanların hayatından uzaklaştırmak ve kendi uşaklarını iş başına geçirip o malum emellerini -islam ülkelerinin imkanlarını kendi çıkarları için kullanmayı- gerçekleştirmek istemişlerdir.

Sömürünün yıkıcı ve bozucu rolünü anlattık; şimdi buna bir de kendi toplumumuzdaki -yabancılaşmış- unsurların iç etkilerini eklememiz gerekir. Bu da sömürücülerin maddi sahalardaki ilerleme ve kalkınmaları karşısındaki unsurların aşağılık kompleksine kapılarak kendi kimliklerini yitirmeleridir. Sömürücü emperyalist ülkeler bilim ve teknikte ilerleyince veya daha yerinde bir deyişle, Asya ve Afrika milletlerini sömürüp yağmalayarak servet yığıp konforlara kavuşunca bunlar komplekse kapılarak kendilerini kaybettiler. Teknik gelişme ve kalkınmanın yolunun “kendi inanç ve kurallarından vazgeçmek” olduğunu zannettiler! Onlar, meselâ aya ayak basınca, bunlar kendi öz kaide ve kurallarını -artık- bırakmaları gerektiği zehabına kapıldılar.

Aya gitmenin islam kanunlarıyla ne ilgisi var?! Birbirine tamamen zıt kanunları ve sosyal yapılara sahip ülkelerin teknik ve ilmî kalkınma ve uzayı fethetme sahasında yekdiğeriyle yarıştığını ve -farklı yapıları olduğu halde- ilerlediklerini görmüyorlar mı?! Onlar Merih’e de gitseler, Samanyolu’na da ulaşsalar insanî ahlak, fazilet ve ruhi yüceliklerden aciz kalacaklardır, kendi sosyal müşkülatlarının hallinden acizdir onlar. Çünkü onların bedbahtlıkları ve sosyal meselelerinin çözümü için itikadi ve ahlaki çözümler gereklidir; maddi güç kazanmak, servet yığmak, tabiatı ve uzayı fethetmek bu müşkülatı halledemez. Tamamlanıp denge bulabilmesi ve insanoğlunun başına belâ değil, ona fayda verebilmesi için servet, maddi güç ve uzayı fethetmenin islamî iman, inanç ve ahlaka ihtiyacı vardır. Bu inanç, ahlak ve kanunlarsa bizde var. Binaenaleyh birileri bir yerlere gittiler veya birşeyler icat ettiler diye bizim; insanoğlunun hayatıyla ilgili olup onun dünya ve ahiret hayatını ıslah ve tanzim eden kural ve ilkelerden hemen yüz çevirmemiz doğru değildir.

Sömürücü emparyalistlerin propagandaları için de durum aynıdır. Düşmanlarımız birtakım propagandalarda bulunmuş ve toplumumuzdan bazı bireyler de maalesef etkilenmişlerdir, oysa etkilenmemeleri gerekirdi. Sömürücüler islamı devlet düzeni yokmuş gibi, yönetimle ilgili teşkilatlanmaları yokmuş gibi gösterdiler bize; birtakım hüküm ve kuralları varsayılsa bile, bunların uygulayıcısı yoktur, sadece kanunkoyuculuktur diye şartlandırdılar bizi.
Bu propagandaların, müslümanları politika ve devlet esasından uzak tutmak isteyen sömürücülerin plânlarının bir parçası olduğu apaçık ortadadır. -Yoksa-, bu düşünce bizim temel inançlarımıza aykırıdır.

Biz “velayet”e inanıyoruz ve hz. Peygamber-i Ekrem -sav- efendimizin halife tayin etmesi gerektiğine inanmaktayız ki bunu yapmıştır da.(18) Halife tayini sırf hükümlerin beyanı için midir?

(18) Hz. Resul-ü Ekrem efendimiz -sav- kendisinden sorna hz. Ali’nin -s- halife ve onun velîsi olması gerektiğini birçok yerde mükerreren buyurmuşlardır, bunlardan biri de, akrabalarını islama davet ettiği “Yevmuddar hadisi” vak’asıdır. Ayrıca: Menzilet hadisi (Tebük Savaşı’nda hz. Ali’nin -s- hz. Resulullah’ın -sav- vasi ve veziri olarak Medine’de kalması), velayet ayeti (rükuda fakire yüzüğünü -zekat- vermesi ve bu münasebetle ayet nazil olması), Kadir-i Humm hadisesi ve Sekaleyn hadisi, ...vb. bkz: Tefsir-i Kebir, c:12 s:28-53, Maide Suresi 55 ve 67. ayetlerle ilgili ve: İbni Hişam Siyeri, c:4, s:520 ve : Taberi Tarihi c:2 s:319-322 ve: El- Gadîr c:1,2,3.

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


Hükümlerin beyanı halifeyi şart kılmaz ki! O hazretin kendisi ahkâmı bizzat beyan ediyordu zaten! Bütün hükümleri bir kitapta yazabilir ve uygulaması için halka verirdi -olup biterdi- Halife tayin etmesi gerektiğinin mantıkî tarafı, yönetim, idare ve devlet içindir. Biz, kanun ve hükümleri uygulayıp icra etmesi için gerekli görmekteyiz halifeliği -sırf kanunu beyan etmesi için değil.- Kanunun bir uygulayıcısı olmalıdır. Dünyanın her yerinde böyledir bu; sırf kanun koymuş olmanın hiçbir faydası yoktur ve insanlığın saadetini sırf kanun koymayla temin edemezsiniz. Kanun koyulduktan sonra bir yaptırım gücü ve bir icraat -yürütme- kuvveti de oluşturulmalıdır. Bir devlet veya bir yasamada yürütme kuvveti de olmazsa eksiklik var demektir. Bu nedenledir ki islam kanun koyuculukta -yasama- bulunduğu gibi yürütme kuvvetini de belirlemiştir. İslamda "veliyy-i emr" kanunları uygulama -yürütme- vazifesini de üstlenmiştir. Eğer hz. Resul-ü Ekrem -sav- halife tayin etmeseydi risaletini tamamlamış olmayacaktı.(19) İslam hükümlerinin uygulanma zarureti ve yürütme gücünün gerekliliği ve bunun; insanlığın saadetini temin edecek bir adalet düzeninin kurulması ve -böylece- risalet ve peygamberlik gayesinin tahakkuk bulup gerçleşmesindeki önemidir ki peygamberin kendisinden sonra bir vasi tayin etmesini "risaletin kemal bulup tamamlanması"yla eşdeğer saymıştır.

Hz. Resul-ü Ekrem -sav- zamanında kanun sadece iblağ ve beyan edilmiyor bilakis, aynı zamanda uygulanıyordu da! Hz. Resulullah -sav- efendimiz kanunu uygulayan merci ve yürütme gücüydü. Mesela ceza kanunlarını uyguluyordu o; hursızın elini kesiyor, had vuruyor, recmediyordu(20). Halife de bu işler içindir. Halife kanunkoyucu değildir. Halife, Allah Resulü’nün -sav- getirdiği kanun ve hükümleri icra etmek için vardı. Devletin kurulması, yürütme ve idare sisteminin oluşturulması bu noktada zaruri olmaktadır işte! -İslam- devleti kurulması gerektiğine, -bunun- yürütme organı, yönetim ve idare kurumunun oluşturulması gerektiğine inanmak “velayet”in bir parçasıdır; tıpkı bunun gerçekleşmesi için mücadele verip gayret göstermenin, velayete inanmanın bir parçası olması gibi!...

Buna dikkatinizi çekerim! Onlar size zıt olarak islamı nasıl kötü tanıtıyorsa; siz de buna karşılık islamı olduğu gibi tanıtın; velayeti, olduğu gibi tanıtın. “Biz velayete inanıyoruz; hz. Resulullah’ın -sav- halife tayin etmiş olduğuna ve bunun da kendisine Allah Tealâ tarafından emredilmiş bulunduğuna, onun bu yüzden müslümanların “veliyy-i emr”inin belirlediğine inandığımıza göre devlet kurulması gerektiğine de inanmamız gerekir, Allah hükümlerinin uygulanması ve yönetimle ilgili işlerin ele alınıp yoluna konulması için çaba göstermemiz gerekir” deyin. İslam devletinin kurulması yolunda mücadele vermek velayet inancının bir gereğidir. Siz islam kanunlarıyla onun sosyal fayda ve etkilerini yazıp yayınlayın, tebliğat ve faaliyet yönteminizi tekmil edin; dikkat edin ve bilin ki sizler bir islam devleti kurmakla mükellefsiniz. Kendinize gövenin ve bu işin üstesinden gelebileceğinizi bilin. Sömürücü emperyalistler 300-400 yıl öncesinden başlayarak bugünkü yere geldiler. Biz de sıfırdan başlarız!... Birkaç batı çarpılmışı garbzedeyle sömürü uşaklarının yardakçılarının yaygaralarından korkmayın. İnsanlara islamı tanıtıp anlatın ki genç nesil, dinadamları ve ulamanın Kum ve Necef’te oturup hayz ve nifas hükümlerinden başka şeyler okumadığı, siyasete karışmadığı ve din işleriyle siyasetin birbirinden ayrılması gerektiği gibi -yanlış- bir zanna kapılmasınlar. Dinin siyasetten ayrı olması ve islam alimlerinin siyasi ve sosyal işlere karışmaması gerektiği yolundaki -lâik- düşünceyi ortaya atıp yayanlar sömürücü emperyalistlerdir.

Dinsizlerin sözüdür, onların fikridir bu. Hz. Peygamber-i Ekrem -sav- döneminde dinle siyaset ayrı mıydı ki?! O dönemde müslümanların bir kısmı politikacı ve yönetici, bir kısmı da dinadamı mıydı yani?! Hak veya haksız yere halife olanlar döneminde, hz. Emir’in -sa- halifeliği sırasında dinle siyaset birbirinden ayrı mıydı? İki ayrı kurum muydu bunlar? Sömürücülerle onların siyasi uşaklığını yapanlar uydurdular bunları; böylece dinin dünya işlerine egemen olup müslümanların toplum yapısını tanzim ve düzenlemekten uzaklaştırılmasını istediler; böylelikle islam alimlerini halktan ve hürriyet ve bağımsızlık yolunda mücadele verenlerden koparmış olacaklardı. Çünkü -ancak- bu durumda halka egemen olup servetlerimizi yağmalayabilmeleri mümkündür, onalrın maksatları budur işte!

Eğer biz müslümanlar namaz, dua ve zikirden başka şeyle meşgul olmazsak sömürücü emperyalistlerle onların işbirlikçisi olan zalim devletler bize hiç karışmazlar. Gidin istediğiniz kadar ezan okuyup namaz kılın; onlar da gelip nemiz var nemiz yoksa hepsini alıp götürsünler, siz de onları Allah’a havale edin -öyle mi?!- Lahavle!... Velâkuvveteillabillahi!!! -Bu halimizle- bir de, öldüğümüz zaman sevap kazanmayı umacağız Allah’tan, öyle mi?! Mantığımız bu olursa eğer, onlar -elbette ki- bize hiç mi hiç karışmazlar tabi. O herif (Irak’ın işgali sırasında bir İngiliz subayı) “minarede ezan okuyan bu adamın İngiltere’nin politikasına bir zararı var mı?” diye sorduğunda “hayır” diyor; bunun üzerine “o halde bırakın istediği kadar okusun” diyor... Siz sömürücülerin siyasetlerine karışmaz ve islamı, sırf hep konuşup durduğumuz bu ahkâmdan ibaret bilip asla bundan şaşmazsanız onların sizinle işleri olmaz. Siz istediğiniz kadar namaz kılın, sizin petrolünüzü istiyor onlar, namazınızla ne işleri var? Bizim madenlerimizi istiyor onlar;

ülkemizin onların malları için bir tüketim pazarı olmasını istiyorlar. Zaten bu yüzdendir ki onların kuklası olan baştaki devletler bizim sanayi ülkesi olmamızı engellemekte veya dışarıya bağımlı ve montaj sanayi kurmaktadırlar. Bizim adam olmamamızı istiyorlar! “Adam”dan korkuyorlar! Adam olmuş biri çıkacak olsa korkuyorlar ondan. Çünkü kendisine benzerler üretecektir; sömürü, diktatörlük ve kukla rejim gibi şeyleri temelinden söküp atan etkiler bırakacaktır. Bu nedenledir ki ne zaman ortaya bir “adam” çıktıysa ya öldürdüler, ya hapsettiler, ya sürdüler veya lekelediler, “siyâsidir!” diyerek! “O molla siyasî biridir” dediler... -Halbuki- hz. Peygamber-i Ekrem de -sav- siyasiydi. Bu kötü propagandayı sömürünün güdümlü siyasî uşakları yapıyorlar ki sizi siyaset sahnesinden dışlayıp uzak tutsunlar, sosyal meselelere müdahele etmenizi engellemiş olsunlar; hain hükümetlerle, anti-milli ve anti-islamî siyasetlerle savaşmanızı önlesinler... Böylece kendileri diledikleri herşeyi yapabilsinler, her haltı işleyebilsinler ve karşılarına dikilecek hiç kimse kalmasın!...

(19) Maide Suresi 67. ayetten meâlen iktibas.
(20) Vesâiluşşîa c:18 s:376-509.

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


1. BÖLÜM

DEVLET KURULMASINI
GEREKLİ KILAN DELİLLER


Yürütme ve İdare Kurumlarının Gerekliliği

Toplumun ıslahı için kanun külliyatı kâfi değildir. Kanunun insanoğlunun saadet ve ıslahını temin edebilmesi için onu uygulayacak bir yürütme kuvvetine ihtiyacı vardır. Bu nedenledir ki Allah Teala bir dizi kanunların, yani şeriat hükümlerinin yanısıra bir devlet, bir yönetim ve yürütme gücü de belirleyip tespit etmiş bulunmaktadır.

Hz. Resul-i Ekrem -sav- efendimiz islam toplumunun yönetim ve yürütme teşkilatının en üst makamı durumundaydı. Vahyi insanlara iblağ edip tefsir, akaid ve islam ahkâmıyla islamın sistem ve düzenlemelerini beyanda bulunmanın yanısıra bu hükümlerin icra ve uygulanmasını ve islamın sistem, yapılanma ve düzenlemelerinin oluşturulmasını sağlama yolunda da çalışıp uğraşıyordu ki böylece islam devletini kurabilsin. O sırada hz. Resulullah -sav- mesela ceza kanununu bildirip açıklamakla yetinmiyor, aynı zamanda onu bizzat uyguluyordu da! El kesiyor, had vurduruyor, recmettiriyordu. Hz. Resul-ü Ekrem’den -sav- sonra halife de aynı vazife ve mevkidedir.

Hz. Resul-ü Ekrem -sav- halife tayin ederken sırf islamın akaid ve hükümlerini beyan etmesi için değildi bu; bilakis, islam hükümlerinin icrası ve kanunun iyice yerleşip tespit bulması içindi. Hükümlerin uygulanması ve islam yapı ve düzenlemelerinin tespiti vazifesi o kadar önemliydi ki hz. Resulullah’ın -sav- kendisinden sonra bu işi üstlenecek bir halife tayin etmesini onca önemli kılmış, aksi takdirde risalet ve peygamberlik görevini tamamlamış sayılmayacağı buyurulmuştur. Çünkü dünya ve ahiret saadetlerinin temini için müslümanlar hz. Resulullah’tan -sav- sonra da bunu üstlenecek; kanun ve hükümleri uygulayacak, islamî düzen ve yapılanmaları toplumda hakim kılacak birine muhtaçtırlar.

Esasen kanun, sosyal yapı ve düzenlemeler bir uygulayıcı ve yaptırımcıya muhtaçtırlar. Dünyanın bütün ülkelerinde ve her zaman böyledir bu; sırf kanun koymuş olmanın hiçbir faydası yoktur. Kanunkoyuculuk, insalığın saadetini temin için tek başına yeterli değildir. Kanun koyulduktan sonra -o kanunu uygulayacak- bir yürütme gücünün oluşması gerekir. Mahkeme ve adliyelerin kanun ve kurallarını uygulayıp bu mahkemelerin âdilane hüküm ve kararlarını halka ulaştırabilen -faktör- yürütme gücüdür. Bu nedenledir ki islam kanunkoyuculukta bulunduğu gibi yürütme ve icra gücü de belirlemiştir. “Veliyy-i emr” yürütme gücünün de sorumlusudur.

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


Hz. Resul-i Ekrem’in -sav- Sünnet ve Yöntemi

Hz. Resulullah’ın -sav- sünnet ve yöntemi, bir devlet kurulması gerektiğinin delillerindendir. Zira:

Evvela bizzat kendisi de bir devlet kurdu. Onun devlet kurduğuna, islam kanunlarını uygulayıp islamî yapılanmayı gerçekleştirmeye uğraştığına ve toplumu idare edip yönettiğine tarih şahittir. O hazret -bu cümleden olmak üzere- etrafa valiler tayin etmiş, bizzat yargıda bulunmuş, kadı atamış, yabancı ülkelere ve kabile başkanlarıyla krallara ve imparatorlara elçiler göndermiş anlaşma ve antlaşmalar imzalamış, savaş komutanlığında bulunmuş; kısacası islamın devletle ilgili hüküm, uygulama ve kanunlarını bilfiil icra ederek onlara işlerlik kazandırmıştır.

İkincisi; Allah’ın emriyle, kendisinden sonrası için devlet başkanı ve yönetimi üstlenecek olanı tayin etmiştir. Allah Teala, hz. Resul-ü Ekrem’den -sav- sonrası için de müslümanlar için bir devlet başkanı ve yönetici atadığına göre, o hazretten -sav- sonra da devlet müessesesinin gerekli olduğunu vurgulamış olmaktadır. Nitekim hz. Tesul-ü Ekrem -sav- vasiyetinde bu ilahi emri iblağ ettiğinde, devletin gerekliliğini de böylece belirtmiş oluyordu.

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


İslam Hükümlerinin Uygulanmasında Sürekliliğin Zarureti

Hz. Resul-i Ekrem’in -sav- devlet kurmasını gerektiren islam hükümlerinin icra ve uygulanma zaruretinin sadece o hazretin -sav- dönemine mahsus olmadığı, hz. Resulullah’tan -sav- sonra da bu hükümlerin ve icrasının süreğenliğini koruyacağı apaçık ortadadır. Ayet-i şerifede de buyurulmuş olduğu üzere islam ahkâmı belli bir zaman ve mekanla sınırlı olmayıp ebediyen kalıcı ve “uygulanması gerekli”dir(21) İslam saadece hz. Resul-ü Ekrem -sav- dönemi için gelmiş değildir ki o hazretten sonra terkedilebilinsin ve islamın ceza kanunları olan hadler ve kısas artık uygulanmasın veya malum çeşitli vergiler alınmasın, ya da islam ümmeti ve islam beldesini savunma aslı terkedilsin...

“İslam kanunlarının gereğinde pekalâ terkedilebileceği” veya “islam hükümleri belli zaman ve mekanlara mahsustur” şeklindeki görüş, islamın vazgeçilmez itikâdî yapısına tamamen aykırıdır. O halde islam hükümlerinin hz. Resul’den -sav- sonra da ve ebediyete kadar uygulanması zaruri olduğuna göre devlet kurulması, yürütme ve yönetim kurumunun oluşturulması da zaruri olmaktadır. Bireylerin bütün çalışma ve faaliyetlerini “ahkâmın uygulanması” vesilesiyle adilâne bir sistem ve yapı üzerinde oturtacak bir devlet, yürütme gücü ve yönetim mekanizmasının oluşturulmaması halinde kargaşa ve anarşi doğar; sosyal, itikâdî ve ahlâkî bozulmalar başgösterir. O halde anarşi, kargaşa ve başıbozukluğun vuku bulmaması ve toplumda fesad ve bozulmanın başgöstermemesi için devlet kurmaktan ve toplumdaki bütün işleri ve vukuatları kontrol ve disipline sokmaktan başka çare yoktur. Demek ki şeriat ve akıl kurallarının da apaçık ortaya koyduğu üzere; hz. Resul-ü Ekrem -sav- ve Emir’el Mü’minin Ali bin Ebutalib -s- zamanında gerekli ve zaruri olan şey; yani devlet, yönetim, idare ve yürütme mekanizması; onlardan sonra da ve bu cümleden olmak üzere bizim çağımızda da gerekli ve zaruridir.

Meselenin açıklığa kavuşması için şu soruyu soruyorum: Gaybet-i Suğra’dan(22) 1000 yılı aşkın bir süre geçtiği ve belki de maslahat gereği hazretin zuhuru pekalâ yüzbin yıl sonra da vuku bulmayabileceğine göre bu uzun süre boyunca islam hükümleri yerde kalmalı, uygulanmamalı ve herkes canı ne isterse yapabilmeli midir? Anarşi ve kargaşa mı egemen olmalıdır? Beyan, tebliğ, yayma ve uygulama safhasına konulması yolunda hz. Resulullah’ın -sav- 23 yıl durup dinlenmeksizin zahmet ve cefalar çektiği kanunlar sadece belli ve sınırlı bir zaman dilimi için miydi? Yani Allah Tealâ kendi göndermiş olduğu hükümlerinin uygulanmasını 200 yılla mı sınırlamıştır? Gaybet-i Suğra’dan sonra islam herşeyini bırakmış -bütün hüküm ve inançlarından- vaz mı geçmiştir?!

Böyle bir fikre inanmak veya bunu dile getirmek, islamın iptal olduğuna inanmak veya bunu söylemekten çok daha beterdir. Hiçkimse bugün artık islam beldesinin toprak bütünlüğünü koruma ve müdafaanın artık lüzumu kalmadığını veya vergi ve cizye(23), haraç(24), hums(25), ve zekatın(26) alınmasının günümüzde artık gerekli olmadığını, islam veza kanunlarının; diyet ve kısasın artık iptal edilmesi lazımgeldiğini söyleyemez! Herkim, islam devleti kurulmasının zaruri olmadığını söleyecek olursa islam hükümlerinin uygulamaya konulması gerektiğini inkar etmiş; din-i mübin-i islamın ölümsüzlüğünü ve hükümlerinin ebediyen bütünlüğünü münkir olmuş olur.

(21) Bkz: İbrahim Suresi 52. ayet, Yunus 2. ayet, Hacc-49, Ahzab-40, Yâsin-70.
(22) Ehl-i Beyt imamlarının 12.’si hz. Hüccet İbn-il Hasan -s- hk. 260. yılda gözlerden kayboldu -sırra kadem bastı- Bu tarihten hk. 329’a kadar şiiler 4 naip aracılığıyla (Osman bin Said, Muhammed bin Osman, Hüseyin bin Ruh ve Ali bin Muhammed) o hazretle irtibatlarını sürdürdüler. Bu döneme “gaybet-i suğrâ” veya “küçük gaybet dönemi” denir. Bu dönemden sonra o hazretin “gaybet-i kübrâ”sı başlar.
(23) Cizye: Ehl-i Kitab’ın islam devletine ödediği ve karşılığında malının, canının ve ırzının İslam devleti tarafından güvenceye alındığı meblağ veya mala denir.
(24) Haraç: Müslümanlar tarafından fetholunan tarla ve araziler için (arazi-yi haraciyye) islam devletinin belirlediği verginin adı.
(25) İslamda riayeti farz olan haklardan biri de “Hums”tur, gerekli şartlar altında şu 7 şeye taalluk eder: 1- Savaşta kafirlerden alınan ganimetler. 2- Madenler. 3- Hazine, define ...vb. kıymetli gömüler. 4- Su diplerinden çıkarılan inci ve mercan gibi değerli deniz taşları. 5- Ayrıştırılamayacak ve ne kadarının kime ait olduğu belirlenemeyecek kadar haramla karışmış mal. 6- Zımmî kafirin müslümandan satınaldığı arazi. 7- Şahsın yıllık masrafından artakalan miktar.
(26) Zekat: Gerekli şartlar çerçevesinde 9 şeyden alınan islam devletinin vergilerindendir: 1- Deve. 2- Sığır. 3- Koyun (en’an-ı selâse). 4- Altın. 5- Gümüş (Nakdeyn). 6- Buğday. 7- Arpa. 8- Hurma. 9 Kuruüzüm (gulat-ı erbaa). Fitre (fıtra) zekatı adıyla tanınan bir diğer zekat ta Fıtır Bayramı (Ramazan Bayramı) gecesi farz olur. Fitrenin miktarı, en yaygın yiyecekten (meselâ buğday, pirinç vb.) 3 kg. veya tutarıdır.

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


Emir’el Mü’minin Hz. Ali Bin Ebu Talib’in -s- Siyeri

Hz. Resul-ü Ekrem’in -sav- rıhletinden sonra hiçbir müslüman devletin gerekliliğinden tereddüde kapılmadı. Hiçkimse kalkıp da “bize devlet lazım değil artık” demedi. Kimseden böyle bir şey duyulmuş değildir. Devlet kurulması gerektiği hususunda herkes müttefikti. İhtilaf, sadece bunu kimin üstleneceği ve kimin devlet başkanı olacağındaydı. Binaenaleyh hz. Resul-ü Ekrem’den -sav- sonra halifeler döneminde de, hz. Emir -s- döneminde de devlet kuruldu. Devlet örgütü vardı, idare ve icra -yürütme- yerine getirilmedeydi.

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


İslam Kanunlarının Nitelik ve Niceliği

İslam devleti kurulmasının zaruri olduğunu gösteren bir diğer delil de islam kanunlarının, yani şeriat hükümlerinin nitelik ve niceliğidir. Bu kanun ve hükümlerin nitelik ve niceliğine dikkat edilecek olursa bir devlet kurulması ve toplumun siyasî, iktisâdî ve kültürel yönetim ve idaresini gerçekleştirme gayesiyle bilirlenmiş oldukları görülür.

Evvela şeriat kanunları bütün ve külli bir toplum düzenini oluşturmaya tamamen elverişli -gerekli- her nevi -her boyutta- kanun ve kuralları taşıyıcı özelliğe sahiptir. İslamın bu hukuki nizamında, insanoğlunun ihtiyaç duyacağı herşey vardır: Konu-komşuyla, evlatla, akraba ve kendi halkı ve hemşerisiyle sosyal ilişki ve muaşeret ve karı-koca hayatıyla özel münasebetlerden tutun da savaş ve barış kuralları, milletlerarası ilişkiler, ceza kanunları ticaret, sanayi ve zıraate varıncaya kadar... Nikah öncesi için, hatta bebek ana rahmine düşmeden öncesi için bile kanunu vardır islamın; nikahın nasıl kıyılması, nasıl gerçekleşmesi gerektiğini belirtir; o sırada veya bebek ana rahmine düşmeden önce insanın ne yemesi gerektiğini, bebeğin süt çağında anne-babanın ne gibi vazifelerle yükümlü olduğunu, bebeğin nasıl eğitilmesi gerektiğini, kadınla erkeğin yekdiğerine ve çocuklarına karşı davranış ve tutumlarının nasıl olması gerektiğini ... vb. gibi -insan hayatının- bütün merhaleleri için islamın kanun ve kuralları vardır ki “insan” yetiştirebilsin, tam ve mükemmel bir insan; canlı kanuna dönüşmüş, kanunun timsali haline gelmiş, kendiliğinden kanunun gönüllü uygulayıcısı kesilmiş bir “insan”!...

Kendisini olumsuzluklardan arıtmış mükemmel ve faziletli bir insan modeli yetişmesi için gerekli ortam ve şartları hazırlayabilecek bir devlet sistemiyle siyasî ve iktisâdî toplum ilişkilerine islamın ne denli önem verdiği ortadadır. Kur’an-ı Mecid ve sünnet-i Resulullah -sav-; insanoğlunun kemal ve saadeti için ihtiyaç duyduğu bütün kanun ve hükümleri içermektedir. Kâfi’de(27) “İnsanların bütün ihtiyaçları kitap ve sünnette beyan edilmiş, bildirilmiştir” başlıklı bir bölüm vardır(28). Burada geçen kitap, yani Kur’an “herşeyi bildiren”dir(29), herşeyi belirtmiş, bütün herşeyi açıklığa kavuşturmuştur. Masum imam -rivayette de geçtiği üzere- “halkın ihtiyacı olan herşeyin kitap ve sünnette belirtildiğine -ve çözüm yollarının gösterildiğine- yemin etmektedir(30) ki bunda hiç şüphe yoktur.

İkincisi; şeriat hükümlerinin nitelik ve niceliğine dikkat ettiğimizde bunların uygulanması ve bunlara uygun amel edilebilmesi için devlet kurulmasının zaruri olduğunun; büyük ve kapsamlı bir yönetim ve yürütme örgütü oluşturulmaksızın Allah’ın emir ve hükümlerini uygulama vazifesini yerine getirmenin mümkün olmayacağını görürüz.

Biz burada örnek olarak bazı konulara değinmekle yetiniyoruz, isteyenler diğer konulara da başvurarak incelemede bulunabilir.

(27) Şia’nın Kutub-u Erbaa’sından, Kâfi adıyla meşhur El-Kâfi Fi’l Hadis: Muhammed bin Yakub Kuleyni. Bu eser 34 kitap, 326 babdab müteşekkildir. Toplam 16 bin hadis içermektedir.
(28) Usul-u Kâfi c:1 s:76-80, Fazl’ul ilm kitabı “...bab’ur radde’ilâ kitâb vessunne...”
(29) Nahl Suresi 89. ayete işaretle “... ve biz sana Kur’an’ı indirdik, o herşeyi aydınlatıcıdır...”
(30) İmam Sadık -s- şöyle buyurur: “Allah Tebarek ve Tealâ herşeyi Kur’an’da beyan etmiştir, o kadar ki, yemin olsun, hiçbir ihtiyaç mevzuu onda ihmal edilmiş değildir. Kulun “keşke Kur’an şu konuya değinseydi” diyebileceği her gerekli şey Kur’an’dadır.” bkz: Usul-ü Kâfi c:1 s:76-77, kitab-u fazl’ul ilan, 1. hadis.

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


2. BÖLÜM

BAZI İSLAM HÜKÜMLERİ
ÜZERİNE İNCELEME

1- Mâlî Hükümler

İslamın belirlediği vergiler ve plânladığı bütçe -şekli-, bunun sadece fakirlerle yoksul seyyitlerin açlıktan ölmeyecek kadar bir geçime kavuşmasına yönelik olmadığını; bilâkis devlet kurma ve büyük bir devletin zaruri harcamalarını temin gayesine yönelik olduğunu göstermektedir:
Mesela beytulmale akan ve bütçe kalemlerinden sadece biri durumundaki büyük gelir kaynaklarından biri “hums”tur. Bizim mezhebimizde bütün zıraî gelirlerden; ticaretten, yeraltı ve yerüstü kaynaklarından elde edilen gelirlerden, velhasıl bütün gelir ve kazançlardan adilâne ölçülerle -hums- alınır. Öyle ki; bu caminin kapısı kenarındaki sebzeciden, gemi ve maden işletmeciliğiyle uğraşan herkesi kapsamına alan bir hükümdür bu. Mükellef şahıslar gelirlerinin; meşru ve normal ihtiyaçlarıyla ilgili harcamalarından geriye kalanının 5’te birini, beytülmale eklenmesi için islam devletinin başkanına verirler. Böylesine büyük bir gelirin; ancak islam ülkesini idare ve böyle bir ükenin bütün mâlî ihtiyaçlarını gidermeye yönelik olduğu apaçık ortadadır. İslam ülkelerinin tamamının veya -islamın egemenliği altına girmesi halinde- bütün dünya ülkelerinin gelirlerinin -normal harcamalardan artan miktarının- humsu hesaplanacak olursa böylesine -yüklüce- bir verginin sırf seyyidlerle dinadamlarının ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik olmadığı; meselenin çok daha önemli boyutları olduğu ortaya çıkar. Amaç, koca devlet teşkilatının mâlî ihtiyaçlarının giderilmesidir. Eğer bir islam devleti kurulacak olursa işte bu vergilerle, yani hums ve zekatla -ki ikincisi fazla değil-, cizye ve haraçlarla -ya da ülkenin zıraate elverişli topraklarına konulan vergilerle- yönetilip idare edilmesi gerekir.

Seyyidlerin böyle-sine astronomik- bir bütçeye ihtiyacı olduğu nasıl düşünülebilir? Tahran, İslambul, Kâhire ve diğer büyük çarşılar bir yana dursun, sırf Bağdad Çarşısı’nın gelirinden alınacak hums bile bütün seyyitlere, medreselere ve müslümanların bütün fakirlerine yeter.
Böylesine astronomik bir bütçenin belirlenmiş olması da göstermektedir ki amaç, devlet kurulması ve ülke yönetimidir; halkın temel ihtiyaçlarının giderilmesi, kamu hizmetleri ve sağlık, kültür, savunma, bayındırlık ve kalkınma gibi sosyal hizmetlerin karşılanmasıdır. Hele humsun toplanma, muhafaza ve harcanmasına dair islamın belirlediği dakik kural ve getirdiği düzenlemeler bu gerçeği iyiden iyiye vurgulamaktadır: Devlet hazinesinden kesinlikle sorumsuz ve israfa kaçan harcamalar yapılmayacak; devlet başkanı, valiler ve bütün kamu hizmeti yöneticileri; yani devlete çalışan insanlarla -hükumet adamlarıyla- halkın diğer kesimleri arasında “kamuya ait mallar ve devlet gelirlerinden faydalanma hususunda” hiçbir fark ve ayrıcalık gözetilmeyecek, -beytulmale ait gelirlerden- herkes eşit pay alacaktır. Böylesine yüklüce bir bütçeyi denize mi dökmemiz gerekir şimdi? Ya da, hazret-i Mehdi -sa- gelinceye kadar toprağa mı gömmeli,(31)?!!.. Yoksa o günlerde mesela 50 seyyidin -gönlünce harcayıp- yemesi için miydi? Yoksa bugün farzen, 500 bin seyyide mi verelim? Nasıl harcayacaklarını bilemez, şaşırıp kalırlar... Halbuki fakirlerle seyidlere -humustan- verilmesi gereken miktarın, sadece geçimlerini temin edebilecekleri kadar olması lazım geldiğini biliyoruz. Ancak islamın bütçe plânlamasına göre her gelirin belli ve zarurî bir harcama sahası vardır. Bir sandık zekata mahsustur; bir sandık da sadaka ve teberruata -bağışa-; bir de humsa ait özel bir sandık vardır. Seyyidler bu son sandıktan geçimlerini sağlarlar. Hadiste de belirtilmiş olduğu üzere seyyidler yıllık harcamalarından arta kalan miktarı sene sonunda islam devletinin başkanına geri vermelidirler; eğer tersi olur da, masraflarını karşılayamazlarsa -islam- devlet başkanı onlara yardım eder(32) .

Öte yandan zımmet ehlinden alınması gereken cizye”yle(33) büyük zıraat arazilerinden alınan “haraç” olağanüstü rakamlara ulaşan bir gelir sağlamaktadır. İslamın bu tür vergiler belirlemiş olması bir devlet ve devlet başkanının varlığının zaruretini ortaya koymaktadır. Gelir durumu ve ödeme gücüne göre zımmet ehlinin ödemesi gereken yıllık vergi miktarını belirlemek islam devleti başkanına veya onun valisine düşer; keza onların tarla ve davarlarından(*) uygun miktarda vergi alınır. Keza “haraç” almak; yani “Allah’ın malı” olan ve islam devletinin tasarrufunda bulunan geniş topraklara taalluk eden vergiyi toplamak da yine islam egemenine -islam devletinin başında bulunana- düşer ki bu da muntazam ve düzenli bir teşkilat, örgütlenme ve organize ister, hesap-kitap ister, tedbir ve maslahat üzerine kafa yormayı gerektirir. Duruma göre mütenasip ve uygun miktarlarda ve maslahata muvafık olacak şekilde bu vergileri belirlemek, toplamak ve sonra da müslümanların maslahatına en uygun şeylere harcamak; islam devletinin başında bulunanlara düşen bir vazifedir.

Görüldüğü gibi islamın mâlî hükümleri, devlet kurulmasının gerekli olduğuna delalet etmektedir; bunu yapabilmenin ise, islamî bir teşkilatlanma ve örgütlenmeden başka hiçbir yolu yoktur.


(31) Humsun; bilhassa “İmam payı” denilen yarısının harcanması hususunda imamiye fakihlerinin görüşleri farklıdır. Kimilerine göre sadece masum imama -s- aittir ve onun zuhuruna kadar da toprağın altında gömülü kalması gerekir. Bkz: El-Meğne’ete s:285-286 ve şerh-i Lüme’e c:1 s:184.
(32) Hz. Musa bin Cafer -s- şöyle buyururlar: “Humsun yarısı İmamındır. Diğer yarısı da onun ailesi arasında bölüştürülür. Bir pay o ailenin yetimlerine, bir pay yoksul ve fakirlerine, bir pay da yolda kalmışlarına verilir. Böylece Kur’an ve sünnetin buyruğu bu bölüşme gereği bir yıllık ihtiyaçlarını karşılayacakları şekilde yapılır. Onların masraflarından birşey artakalacak olursa, yöneticiye ait olur. Eğer bölüştürülmeyecek gibi olur veya onların ihtiyaçlarından daha az olursa devlet başkanı -yönetici- onların ihtiyaçlarını -imkan ölçüsünde- gidermekle sorumludur. Bu nedenle onların ihtiyaçlarının temini; baştaki yöneticinin uhdesine bırakılmıştır ki, onların payından artakalan da imama ait olur. Bkz. Usul-ü Kâfi c:2 s:491,2, Kitab’ul Hucce, bâb’ul fi’l enfâl, 4. hadis ve: Ettehzib, c:4 s:281, Kitabuzzekat, 36. hadis ve: Ae c:4 s:127, Kitabuzzekat, 36. bab, 5. hadis.
(33) “Zımmet Ehli” belli cizye ve haraçları ödemek şartıyla islam devleti sınırlarında bu devletin güvencesi altında yaşayan ehl-i kitap’a denir.
(*) At, eşek, katır, deve, öküz ve koyun başta gelmek üzere bütün binek, yük hayvanı ve davar.

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


2- Milli Savunma Hükümleri

Öte yandan; islam devletinin koruması, toprak bütünlüğünün savunması ve islam ümmetinin bağımsızlığını müdafaayla ilgili hükümler de devlet kurulmasının gerekliliğine delalet etmektedir. Bunun en bariz örneği “... gücünüz yettiğince silah ve -savaşa- âmâde at hazırlayın...”(34) hükmüdür. Mümkün miktarda ve olabildiğince silahlı savunma gücü hazırlayarak her an savaşa âmâde olma emri verilmekte ve barış döneminde her an âmâde ve teyakkuz halinde olunması gerektiği hatırlatılmaktadır.

Müsümanlar işte bu hükme uyarak bir islam devleti kurup her an savaşa âmâde ve hazırlıklı olsalardı bir avuç yahudi kalkıp da bizim topraklarımızı işgal etmeye, Mescid-i Aksa’yı harabeye çevirip ateşe vermeye cür’et etmezdi; -çünkü- âmâde olan müslümanlar hemen harekete geçer, gerekeni yaparlardı. Bütün bunlar-ın başamıza geliyor olmasının nedeni- müslümanların Allah’ın hükümlerini uygulama girişiminde bulunmamış, liyakatli ve sâlih bir devlet kurmamış olmasındandır. Eğer bugün islam ülkelerini yönetenler imanlı halkın temsilcileri olup islam hükümlerini uyguluyor bulunsalardı küçük ihtilaf ve anlaşmazlıkları bir kenara bırakır, bozgunculuk ve tefrikacılıktan vazgeçer, birlik ve vahdet içinde “tek yumruk” olurlardı(35); o zaman Amerika, İngiltere ve -diğer ecnebilerin uşağı olan bir avuç sefil yahudi bu işleri yapamazdı işte; Amerika’yla İngiltere’nin desteğine rağmen yine de yapamazlardı. Bu, müslümanlara hükmeden baştaki yöneticilerin liyakatsizlik ve acziyetindendir.

“... gücünüz yettiğince savaş kuvveti ve besili atlar hazırlayın...” ayet-i kerimesi müslümanlara “elinizden geldiğince güçlü ve hazırlıklı olun ki düşmanlarınız size zulüm ve tecavüzde bulunamasın” şeklinde emretmektedir. Bizler elbirliği ve vahdet içinde olmadığımızdan, güçlü ve her an savaşa hazır ve âmâde bulunmadığımızdan ecnebilerin tecavüz ve saldırganlıklarına maruz kaldık ve kalıyoruz ve zulüm görüyoruz!...

(34) “...At ve silah hazırlayın elinizden geldiğince...” (Enfal,60).
(35) Hz. Resulullah’ın buyruklarından iktibastır “...Müslümanlar tek yumruk gibi ayrılmaz bir bütündürler.” Bihar’ul Envar c:28 s:104, Kitabul Feten ve’l Meben, 3. bab, 3. hadis ve: c:37 s:114.

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


3- Hakların Elde Edilmesiyle İlgili Hükümler ve Ceza Hükümleri

Suçludan alıp sahibine verilmesi gereken diyetler ve islam devlet başkanının nezdinde uygulanması gereken had ve kısas gibi birçok islam hükümlerinin, bir devlet düzeni oluşturulmaksızın uygulama safhasına konulabilmesi mümkün değildir. Bu kanun ve hükümler hep bir devlet düzenini gerektirmektedir; devlet dışında hiçbir gücün becerebileceği işler değildir bunlar.

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


Siyasî İnkılabın Gerekliliği

İnatta bulunup düşmanlık edenler ve ümeyyeoğulları -Emeviler- lânetullah aleyhim(36); hz. Resul-ü Ekrem’in -sav- rıhletinden sonra islam devletinin Ali bin Ebu Talib -s- velâyetinde istikrar bulmasını engellediler. Allah Tebarek ve Tealâ’yla hz. Resul-ü Ekrem efendimizin -sav- rızasına mutabık bir devlet düzeninin nesnel olarak kurulup meydana gelmesini önlediler; neticede devletin temelini değiştirdiler. Oluşturdukları hükumetin programlarının çoğu, islamın devlet programlarına aykırıydı. Emevilerle Abbasilerin(37) kurduğu rejim, devlet düzeni ve uyguladıkları siyasî yöntem islam dışıydı. Devlet sistemi tamamen tersine dönerek saltanat -sultanlık- rejimine dönüştürüldü; İran şahenşahları, Roma imparatorları ve Mısır Firavunlarının rejimlerinden farksız bir rejim haline geldi. Daha sonraki dönemlerde de yine aynı “gayriislamî hali”yle devam etti ve böylece bugünkü hale gelmiş oldu.

Devletlerin bugünkü şu gayriislamî ve islam düşmanı hallerinin sürmesine izin vermememiz gerekir, aklen ve şer’an da böyledir. Bunun delilleri de apaçık ortadadır:

Herşeyden önce, gayriislamî bir siyasî nizam ve devlet düzeninin kurulması; islamın siyasî nizamı ve devlet düzeninin uygulanmaması demektir.
İkinci delil de; gayriislamî olan her siyasî düzen ve devletin, şirke bulaşmış bir siyasî düzen ve müşrik bir devlet olmasıdır; çünkü onun hakim ve egemen gücü “tağut”tur(38) ve bizler şirkin iz ve etkilerini müslümanların hayatından silip temizlemekle mükellefiz.

Diğer bir delil de mümin ve fazilet sahibi insanların yetişebileceği elverişli sosyal şartlar ve ortamı hazırlamakla mükellef oluşumuzdur ki bu da “tâğut” ve diğer gayrimeşru güçlerin egemen olduğu ortam ve şartların tamamen tersidir. “Tâğut” ve müşrik sistemin egemenliğinden doğan sosyal şartların gereği, şu gördüğünüz fesad ve bozulmadır işte. Derhal ortadan kaldırılması ve müsebbiblerinin, lâyık oldukları cezaya çarptırılması gereken “fesad-ı fi’l arz” -yeryüzünde bozulma ve bozgunculuk çıkartma”dır. Firavun’un kendine has politikasıyla Mısır’da meydana getirdiği fesad ve bozulmadır bu: “...Şüphesiz o, bozgunculardandı.”(39). Bu sosyal ve siyasî şartlarda mümin, takvalı ve âdil biri insanın yaşayabilmesi; imanını ve doğru davranışlarını koruyabilmesi mümkün değildir. Karşısında iki yol bulacaktır: Ya mecburen şirke bulaşmış ve sâlih olmayan amellerde bulunacak, ya da bu tür amellere bulaşmamak ve tâğutun emir ve kanunlarına eğilmemek için onlara karşı mücadeleye girişip o bozuk şartları ortadan kaldırmaya çalışacaktır.

Bozuk ve bozguncu devlet düzenlerini ortadan kaldırmak; hain, bozuk, zalim ve zorba egemenleri alaşağı etmekten başka çaremiz yoktur bizim... Bütün müslümanların islam ülkelerinde teker teker gerçekleştirmesi gereken vazifedir bu; islamî siyasî inkılabı bu beldelerde zafere ulaştırmalıdırlar.


(36) Ümeyye bin Abduşşems bin Abdumenafoğulları, kureyş boyundan. Muaviye h. 41’de halife adıyla saltanata geçen ilk Emevi halifesidir. H.k. 132’de 2. Mervan’ın öldürülmesiyle birlikte bu hanedanın iktidarı son bulmuş oldu.
(37) Hz. Resulullah’ın -sav- amcası Abbas’ın evlatları. Abbasiler Devleti h.k. 132’de Seffah-kandükücü- Abdullah’ın hilafetiyle başlayıp hk. 656’da Mutasım’ın öldürülmesiyle sona erdi.
(38) Saldırgan ve bâği olan ve Allah’tan başka tapılan herkes ve herşeye “tağut” denir.
(39) “...Şüphesiz o, fesat çıkaranlardan (yeryüzünde bozulma ve bozguna sebep olan)dı” Kısas,4.

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


İslâmî Vahdetin Gerekliliği

Diğer taraftan; islam vatanını sömürücü emperyalistler, zalimler, zorba ve mevkiperest egemenler parçalamış bulunmaktadır. İslam ümmetini birbirinden ayırmış, ayrı ayrı birkaç millet haline getirmişlerdir. Bir ara büyük Osmanlı Devleti meydana geldiyse de, sömürücü emperyalistler -onu da- hemen parçaladılar. Rusya, İngiltere, Avusturya ve diğer sömürücü devletler elele verip Osmanlıya karşı savaşlar açtılar, herbiri Osmanlı topraklarının bir kısmını ele geçirdi ya da kendi nüfuzları altına aldılar(40).

Gerçi Osmanlı devletinin başına geçenlerin çoğu liyakâtsiz ve bazıları da fasit ve bozuktu, padişahlık rejimi hakimdi; ama yine de sömürücü emperyalistler için bir tehlike sözkonusuydu: Her an, halkın arasından salih ve dürüst insanların çıkıp bu devletin -Osmanlı- başına geçerek halkın da yardımıyla millî birlik ve kuvvetle sömürünün işini bitirmeleri ihtimali vardı! İşte bu nedenledir ki mükerrer savaşlardan sonra, 1. dünya savaşında Osmanlı Devletini parçalayıp kendi aralarında bölüştürdüler, öyle ki, o Osmanlı topraklarından 10-15 tane birer karışlık ülkeler çıktı ortaya. Her karışın -minik ülkenin- başına kendi memurlarından birini ya da bir dizi memurlarını geçirdiler. Daha sonraları -bu küçük ülkelerden- bazıları o memurların ve sömürü uşaklarının elinden kurtulmuştur.

İslam ümmetinin birlik ve vahdetini temin edip islam vatanını sömürücülerle onların yardakçısı olan kukla devletlerin tasarruf ve nüfuzundan kurtarabilmemiz için devlet kurmaktan başka hiçbir yolumuz yoktur. Çünkü müslüman milletlerin vahdet ve hürrüyetini sağlayabilmek için zalim ve kukla devletleri yıkmamız ve sonra da yerine, halkın hüzmetinde olacak adilâne bir islam devleti kurmamız gerekir. Devlet kurulması; müslümanların vahdetini korumak, birlik ve düzenlerini huhafaza edebilmek içindir. Nitekim hz. Fâtıma-ı Zehrâ selamullah aleyhâ bir hutbesinde “imamet, nizamın -sistemin- korunması ve müslümanların bölük-pörçük hallerini vahdet ve birliğe dönüştürmek içindir” buyurmaktadır(41).

(40) Osmanlı imparatorluğunun çöküşü 19. yy’ın başlarında başladı. 1913 Londra antlaşmasıyla sonuçlanan Balkan müttefik ülkeler savaşında Osmanlı devleti, Ege veAvrupa’daki yaklaşık bütün müstemleklerini kaybetti. 1. Dünya savaşında ve 1932’de imzalanan Lozan antlaşmasıyla Irak, Suriye, Arabistan, Ürdün ve Filistin gibi müslüman arap ülkeleri Osmanlı yönetiminden resmen çıkarılarak Avrupa ülkelerinin kaymumetine verildi. Koca Osmanlıdan geriye kalan, bugünkü Türkçe konuşulan Anadolu’yla Trakya’dan ibarettir.
(41) Keşf’ul Gumme, c:1 s:483.

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


Mazlum ve Mahrum Halkın Kurtarılmasının Gerekliliği

Ayrıca sömürücü emperyalistler, halka musallat olmuş bulunan siyasî uşakları vasıtasıyla zâlimâne iktisadî sistemleri zorla kabul ettirmiş ve bunun sonucu olarak da halk iki kesime ayrılmıştır: Zalim ve Mazlum! Bir tarafta sağlık ve kültürden tamamen mahrum yüzmilyonlarca aç müslüman dururken, diğer tarafta ayyaş, kötü ve serseri bir azınlıklar grubu var ki zenginler ve siyasî güce sahipler... Aç ve mahrum halk, daha iyi ve insanca bir hayata kavuşabilmek için yağmacı ve talancı yöneticilerden kurtulmaya çalışmakta ve bu gayret ve keşmekeş sürüp gitmekte, ama egemen -müreffeh- azınlıklarla devletin zalim mekanizmaları onlara hep engel olmaktadır. Biz mazlum ve mahrum halkı kurtarmakla vazifeliyiz. Biz mazlumlardan yana ve zalimlere düşman olmakla mükellefiz. Emir’el Müminin’in -s- değerli oğluna yazdığı meşhur vasiyette vurgulayıp hatırlattığı vazifedir bu: “Mazluma yardımcı ol, zâlime düşman kesil!”(42)

İslam âlimleri zalimlerin gayrimeşru çıkarlar sağlayıp tekelcilikte bulunmalarına karşı durmalı ve halkın büyük bir çoğunluğu açlık ve mahrumiyet içindeyken onların hemen yanıbaşında; talancı ve haram yiyici zalimlerin nimetler içinde keyif çatmasına engel olmalıdırlar. Emir’el Mü’minin -s- “Benim bu vazifeyi -hilafet, devlet başkanlığı- kabul etmemin yegâne nedeni Allah Tebarek ve Tealâ’nın zalimlerin oburluğu ve vurgunculukları; mazlumların da açlık ve mahrumiyetleri karşısında sessiz ve lâkayt kalmayacaklarına dâir islam âlimlerinden söz almış olmasıdır” buyurmakta ve şöyle demektedir:

“...Andolsun tohumu yarana, canı yaratana; biat edenler gelip burada toplanmasalardı ve ben gerekli yardımcı gücü bulduğum için bu işi kabulle mükellef olmamış olsaydım ve Allah Tealâ islam âlimlerinden zalimlerin oburlukları ve vurgunculuklarıyla, mazlumların dayanılmaz açlık ve mahrumiyetleri karşısında sessiz ve lâkayt kalmayacaklarına dair söz almış olmasaydı iktidar yularını bırakır, bir daha da elime almazdım. O zaman şu dünyanız ve dünyevî makam ve mevkinizin benim nazarımda bir keçi aksırığının çıkardığı rutubetten daha değersiz olduğunu görürdünüz...”(43).
Bir grup hain ve haramyiyiciyle ecnebi uşaklarının, dış güçlerin yardımı ve süngü zoruyla yüz milyonlarca müslümanın el emeği ve servetine el koyduklarını ve en asgarî nimetlerden bile faydalanmalarına izin vermediklerini göre göre bugün nasıl sessiz kalır, tepki göstermeden öylece yerimizde oturabiliriz? Bu zalimane duruma bir son vermek islam ulemasının ve bütün müslümanların vazifesidir; yüz milyonlarca insanın saadetini temin yolunda zalim devletleri yıkmak ve islam devleti kurmakla muvazzaftırlar.

(42) Nehc’ul Belaga, mektuplar, 47.
(43) Ae, hutbeler, 3, Şıkşıkiyye hutbesi.

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


Ahbara Göre Devletin Gerekliliği

Aklın, islam hükümlerinin, hz. Resul-ü Ekrem’in -sav- sünneti ve hz. Emir’el mü’minin’in -s- siyeriyle ayet ve rivayetlerin de gerektirdiği ve açıkça belirlemiş olduğu üzere devlet kurulması lazım ve gereklidir. Örnek olması açısından, hz. İmam Rıza’dan -s- naklolunan bir rivayeti aktarıyorum:
Bu hadisin nübuvvetle ilgili olan ilk kısmını, konumuz dışında olduğu için aktarmaya gerek görmüyor, bahsimizle ilgili olan son bölümünü aktarıyoruz;

İmam şöyle buyuruyor:

“...Hekîm ve bilge Allah Teala’nın niçin “ululemr” tayin edip ona itaati gerekli kıldığını soracak olana şu cevap verilir: Allah Teala’nın bu emrinin birçok delili ve nedeni vardır. Bunlardan bir kısmı şöyle özetlenebilir: İnsanlara belli bir kanun ve yol gösterilip bu yoldan sapmamaları ve bu kuralları çiğnememeleri emredilerek, belirlenen çerçeve ve sınırları aşmamaları, aksi takdirde fesada bulaşacakları vurgulanmış olduğundan ve diğer taraftan başlarında emin ve güvenilir biri veya belli bir güç bulunup da onları bu yol üzere tutarak durumlarını gözetleyip kollamadıkça insanların ilahî yol ve kanunlar üzere sabit kalmaları, belli kanunları çiğnememeleri ve haklarını aşan sınırlara ayak basmamaları mümkün olmadığından (zira eğer böyle olmaz ve -tepesinde- onları caydırıcı ve gözetleyici bir güç bulunmazsa hiçkimse, başkalarının zararına sebep olup onların fesadına yolaçabilecek dahi olsa şahsî lezzet, haz ve çıkarlarından vazgeçmez ve şahsî keyfi ve çıkarları için başkalarına zulmetmekten çekinmez) ululemre itaat edilmelidir.

Bunun bir diğer delili ve nedeni de şudur: Kanun, düzen ve disiplini sağlayıcı bir lider veya bir gücün başkanlık ve nezareti olmaksızın hayatını sürdürebilen hiçbir toplum, hiçbir millet veya şu ya da bu dine mensup bir topluluk olmamıştır. Çünkü bütün insanlar din ve dünyalarının geçim ve temini için böyle bir -lider ve yönetici-ye muhtaçtırlar. Binaenaleyh Hekîm ve bilge Rabbul Âlemin’in, kullarını başsız ve sorumsuz bırakması mümkün değildir. Zira Allah Tealâ, kullarının böyle bir şahsa ihtiyaçları olduğunu ve başlarında, onları kollayıp gözetecek biri olmazsa durumlarının düzen ve disiplin bulmayacağını; ancak böyle birinin emri altında insanların düşmanla savaşabileceklerini, genel gelirlerin onun eliyle bölüştürülüp paylaştırılması gerektiğini, onun öncülüğünde -imametinde- Cuma ve cemaat namazlarının kılındığını ve toplumun mazlumlarının haklarının zalimlere karşı onun eliyle korunabileceğini bilmektedir.

Bir diğer delil ve neden de şudur: Eğer insanların başında onlara çeki düzen verip kanun ve disiplini sağlayarak halka hizmet edecek, emîn, dürüst ve sâdık bir imam tayin etmeyecek olursa din eskimeye ve çürümeye yüztutar, kanun ve yol kaybolur gider, islam hükümleri ve islâmî yöntemler değişiverir, tersyüz olurlar, bid’atçiler dine izâfi şeyler eklerler, mülhidlerle dinsizler dini eksiltirler ve islamı bambaşka bir yüzle tanıtırlar müslümanlara. Çünkü insanlar eksik ve noksandırlar, kemale ihtiyaçları vardır, kemal bulabilmiş değildirler henüz. Birbirleriyle olan ihtilaf ve anlaşmazlıkları, türlü ve farklı eğilimleri ve bölük pörçük yaşamları da bu ihtiyacı iyiden iyiye pekiştirmektedir. Bu nedenledir ki Allah Tealâ, O’nun hüküm ve kurallarını uygulayıp koruyacak, düzen ve disiplini sağlayıp Peygamber’in -sav- getirdiği emaneti muhafaza edebilecek birini belirlememiş olsaydı, durum yukarıda anlattığımız şekle bürünecek ve müslümanlar bozulacaklardı, islam hükümleri, kural ve disiplinleri asimile olacak, ahdler, yeminler ve sözler tamamen değişecek ve neticede bunca değişim,bütün bir insanlığın tamamen bozulup fesada gömülmesine yolaçacaktı...”(44)

(44) İlel’uş Şerai, c.1, s.251, 182. bab, 9. hadis.

[Kerbela44]

Ynt: VELAYET ...welayeti fakih


İmam aleyhisselamın yukarıdaki sözlerinden de anlaşılacağı üzere çeşitli sebep ve nedenler devlet ve ululemr (veliyyi emr)in mevcudiyetini zaruri kılmaktadır. Bu sebep ve nedenler geçici veya belli bir zamanla sınırlı değildir; bu da devlet kurulmasının her zaman zaruri olduğunu gösterir. Mesela insanların islam hududunu -kanunlarını- çiğnemesi, yekdiğerinin hakkına tecavüzde bulunması ve zevk alma veya kişisel çıkarları için başkalarının haklarına el uzatması... gibi durumlar her zaman vardır. Bu durumların sadece hz. Emirel müminin Ali -s- zamanında var olduğunu, ondan sonra herkesin melek kesiliverdiğini söylemek mümkün değildir! Yüce yaratıcının hikmeti insanların adalet içinde yaşaması ve ilâhî hüküm ve kurallar çerçevesinde adım atılması gerektiği cihetindedir. Her zaman için geçerli olan bu hikmet, Allah Tealâ’nın değişmez sünnetlerinden -kurallarından-dır.

Binaenaleyh bugün ve her zaman bir veliyyi emrin, yani islam devlet ve kanunlarını kuran ve uygulayan bir kayyım ve yöneticinin varlığı kaçınılmazdır; insanların yekdiğerinin haklarını çiğneyip zulüm ve sitemde bulunmasını engelleyecek, halkın emanetini koruyup güvenliğini sağlayacak, insanları islam kanun, akaid ve kurallarına doğru yöneltecek, mülhidlerle islam düşmanlarının din ve din hükümlerine bid’at sokmasını engelleyecek dirayetli bir yönetici... Emir’el mümininin -s- halife olması da bunun için değil miydi zaten?! O hazreti imam -ve devlet başkanı- yapan zaruretler şimdi de vardır; şu farkla ki belli bir şahıs yoktur; bilakis, meselenin bizzat kendisi -devlet başkanının gerekliliği ilkesi- belirtilmiştir(45) ki her zaman için yürürlüğünü koruyabilsin.

O halde eğer islam hükümlerinin daima diri kalması isteniyorsa, zalim devlet ve iktidarların zayıf halkın haklarına tecavüzde bulunmasının engellenmesi gerekiyorsa, egemen azınlıkların şahsî çıkar ve zevklerini temin için halkı yağmalayıp ahlaksızlığa itmesi istenmiyorsa; islam devleti kurulmalı, herkes islam adaleti içinde yaşamalı ve âdil islam kanunları çiğnenmemelidir deniyorsa, uyduruk ve kukla meclisler tarafından islama aykırı kanunlar çıkarılıp bid’atlerde bulunulmasının engellenmesi gerektiğine inanılıyorsa ve ecnebilerin islam ülkelerindeki nüfuzlarına son verilmeliyse, -bütün bunlar için islamî bir- devletin varolması gerektiği bilinmelidir! Tabii ki sâlih ve doğru bir devlet olmalıdır bu; doğru, sâlih, güvenilir, emin ve kayyım bir yönetici olmalıdır; yoksa mevcut yöneticiler hiçbir işe yaramazlar, çünkü zorbadırlar, bozulmuş durumdadırlar, yönetimde bulunma liyakat ve salâhiyetleri yoktur hiçbirinin.

Zalim, hain ve bozuk yöneticileri devirip -âdil islam- devlet kurmak için bütün halk elele verip kıyam etmediğimiz için ve bazıları gevşek davrandığı, hatta islam devlet ve yönetimiyle ilgili mevzuata girmekten çekindiği, dahası, bununla da yetinmeyerek ellerini açıp zalim yöneticilere dua ettiği için bu hallere düştük, islamın toplum içindeki nüfuz ve etkinliği azaldı, islam milleti bölük-pörçük edilip zayıflatıldı, islam hükümleri uygulanmaz oldu, hatta yer yer değiştirildi, sömürücüler iğrenç emellerine ulaşabilmek için yerli siyasî yardakçıları vasıtasıyla yabancıların kanunları ve ecnebi kültürünü müslüman arasında yayarak halkı batılılaştırdılar. Bütün bunlar bizim bir devlet başkanımız, kayyımımız ve liderlik teşkilatımızın olmayışından ileri geldi. Biz sâlih bir yönetim teşkilatı istiyoruz, gayet net ve haklı bir istektir bu.