Bismillahirrahmanirrahim.
Ben Antakya'da arap alevilerinin (nusayrilerin) yoğunlukta olduğu bir kasabada yaşıyorum. Öğrenimimi ise merkezde gördüm. İlim öğrenimi 13 yaşında istenilip istenilmediği sorulmadan başanılır bu mezhepte. Namaz sır gibi saklanmaktadır. Fakat zamanla sır, haddinden fazla SIRlaşıp yozlaşmayı beraberinde asimileşmeyi getirdi. İnsanlar din konusunda hiç bir şey bilmiyordu. Helalleri ve haramları vicdanlarına göre belirliyordu
Bir nevi vicdan haram helalin belirleyicisi idi. Ben namazi ogrendiğim ilk gunlerde çok bağlıydım. Heryerde namazımı kılıyordum.(Nusayrilikte tek bşına namazını amel ederken her turlu duruşta kılabilirsin.''Yuruyerek, oturarak vs''
. Fakat zamanla etrafımdaki arkadaşlarım tarafından hor görüldüm. Hasan sıyırmış köşeyi diyedalga geçmeye başladılar. Gerçekten inanarak kılıyordum namazımı. Ama ne için kıldığımı ''gerekliliğini'' hiç bir zaman doğru dürüst anlatan olmadı. Kendi kendime düşündüm taşındım terk etmeye karar verdim. Çünkü etrafımda kılan hiç kimse yoktu. ''ben neden kılayım ki... '' dedim. Arada bayramlarda gidip cemaat namazı kılıyordum. Onuda terk ettim. 14 yaşında tamamen kopmuştum namazımdan.
Gel zaman git zaman lise dönemi geldi. Lise yıllarımın üzerinde durmayacağm benim nazarımda her ne kadar zina,uyuşturucu,alkol batağına düşmesemde BATAK yıllar idi. Din kültürü ve ahlak bilgisi hocamız bayandı ve sunniydi. Din kültürü öğretmenime ders işletmezdim. Ağlayıp bana ''ne olur ders işlememe izin ver istersen gelme derslerime seni yok yazmayacağım'' derdi. Gerçekten acımıyordum hocaya. Oysa diğer derslerde aktif, çalışkan ve sessiz bir öğrenciydim. Beni zıvanadan çıkaran ''islamda alevilik yoktur'' cümlesi olmuştu. Ama zamanla ders işlemesine izin verdim, hatta derslerine katılır olmuştum Lise 2. sınıfta okulu asmaya arkadaşlarla okuldan kaçmaya başladık. Dolayısı ile devamsızlıktan sınıfta kalacaktık. Fakat ben hiç kalmayıda beklemeden kaydımı aldırdım. Okumak istemiyordum. Tilkinin dönüp dolaşacağı yer kürk dükkanıdır derler ya, benimkide o misal doktorlukta okusam dönüp dönüp baba mesleğine tabi olacaktım. Çalışmaya başlamıştım artık. Arkadaşlarımdan yavaş yavaş koptuğumu sanıyordum. Bu durumdanda memnundum. Ama onlar daha bir ısrarla beni sorar olmuştular. Bir şekilde onlardan ilişkimi koparmam gerekiyordu, kalplerini kırmadan. Bir şekilde gerçekleştirdim çok şükür Rabbime.
Akşamları evde oturup bilgisayarda santranç, kitap okuma vsvs. uğraşlar edinmeye çalılştım. Fakat beni sarmıyordu. Tüm arkadaşlarımdan kopmuştum hatta iyi olanlardan bile. Telefonlarına msjlarına cevap vermiyordum. Kararlıydım. Geri donmeyecektim. Dönmedim. Msn'de konuştuğum 3 erkek arkadaşım vardı. 2 si unv. okuyor diğeri SuudiArabistanda çalışıyor idi. Pek kimse bilmiyordu bu adresi 5-6 kişivardı adreste. Küçük bir kız çocuğu ekledi beni 11 yaşında. Benimle sohbet etmeye çalışıyordu yalnız olduğunu hiç arkadaşı olmadığını soyluyordu, 6-7 yaş benden küçük ne konuşacağım bilmiyorumki 30 dk. da bir cevap veriyordum. ısrarla sabredip cevap bekliyordu. Yada başka kişilerlede konuşuyordu orasını bilemiyorum... Bir ara ablası açtı akşam kardeşinin msnini bana neden konuştuğumu sordu kendisi ile.. Kendisinin beni eklediğini ve kendisi ile konuşmadığımı soyledim. Silmekten bahsetti, sil dedim. Offline olduğunu gorunce bende sildim. Aradan biraz zaman geçti başka bir adres ekledi beni. Ablasıydı bu kişi. Benim kardeşiyle yalnış bir şey konuşup konuşmadığını öğrenmek istiyordu. '' Defalarca ben onu normalde konuşturmuyorum ki,yalnış bir konuda konuşayım dedim'' sinirlendirmişti beni sorgusuz sualsiz onuda sildim. Bana özür maili atti. Zaten ne olduysa onu tekrar ekledikten sonra oldu. Beni islami bir foruma davet etti. Alevi olduğumu bilmiyordu. Alevilere saldırıyordular bazı konularda, forumu kapatıp beni silmesini ve hiç bir şekilde bana mail atmamasını soyledim. O mail adresimi kapattım ve kulanmadım ondan sonra. O adresi kulanmama sebebim sadece o değildi. Artık herkezden kopup yalnız kalma isteğimdendi.
Bu olaylardan kısa bir sure sonra birini tanıdım. Dini konuları konuşuyor inançlarımızı haklı çıkarmaya çalışyorduk. Kendisi sunniydi. Mezhebimi sorguluyor bende Şeyhlerimizden gidip sorularıma cevap alıyordum. Kendisine sunuyordum. Ailem tanınmış bir şeyh ailesi olmasına rağmen Dedemden bu yana dinini yaşayan yok. Fkat dedemin kardeşleri Antakyada tanınmış şeyhlerden. Baş örtüsü konusunda tartışmıştık saatlerce aleviforum sitesinden Nur suresindeki hakikati inkar eden demeçleri sunuyordum kendisine. Allah beni affetsin. Bilmeden yapıyordum. Namazsızda ahlaklı bir insan olunabileceğini savunuyordum. En büyük din vicdan dinidir diyordum.
Neyseki bu yalnışlarım uzun surmedi. Zamanla daha derin araştırmaya başladım. İncili ve tevratın türkçesini bulup okumya başladım. İncilin zaten Türkçesini bana hristiyan bir arkadaşım vermişti. Onları okudum. Okuduça artan saçmalıklar bitirmeden kesmeme sebeb oldu.
Tarikatlara yonelmeye karar verdim. Nitekim bizim iş yerine gelen sofi Ahmet vardı. Kendisi tam bir Nakşiydi. Kendisi ile hafta sonlarmı geçirmeye başlamıştım. Ailem meraklanmaya başlamıştı. Babam tarikat konularına karşı çok hassastı. Nefret ediyordu bu tip cemaatleşmelerden. Çok kez uyardı ama dinlemedim. Ailece üzerime gelmeye başladılar. Fakat ben bir şeyi kfaya koyduğumda yapacaktım. Onlarda bunu bildiği halde üstelediler, üstelediler. Buda onlarla daha çok zaman geçirmeme sebeb oluyordu. Aczimendilere gittik, resmen adamlar kafayı yemişti. Sözde yaptıkları zikirmiş. Benim aklım hiç bir zaman almadı. Kendi kendime diyordum ''Ehli beyt imamları asla boyle bir şeyi yapmış olamaz.'' adamlar rockçılar gibi kafayı sallıyordu Hiç bir şekilde ne mantığıma nede fıtratıma uyuyordu.
Menzile götürmeye karar verdi Sofi Ahmet. Davet etti. Hiç tereddut etmeden gitmeyi kabul ettim. Giderken camide namaz klıp kılmayacağımızı sordum. Bana camide namaz kılınacağını soyledi. Ama ben bilmiyordum ve bu yuzden çok buyuk rahatsızlık çekiyordum. Kendisine bunu belirttim. ''Sen yaptıklarımı yap dedi''. ''tamam'' dedim. Camide uluyanlarmı dersiniz, ''Allah, Allah'' diye defalarca arka arkaya sallanarak bağıranlarmı dersiniz... Ne derseniz diyin ben buna haktan kopan batıla yonelir diyorum. Velakin batıla yonelmiş sapık bir tarikat olduğuna kanaat etmiştim Nakşilerin. Ama orada ilk cami usulu namazımı kıldım. Çok harika bir şeydi bu benim içim. Her ne kadar kılmayı bilmesemde kılış tarzını, sunnetini fazrını kaç sünnet kaç farz vsvs. diye öğrendim orada 2 günde.
Hep camide namaz kılınma şeklini öğrenmek istiyordum. Ama utancımdan kimseye soyluyemiyordum. Yaşm 18 olmuş daha namaz kılmayı bilmiyor diyecekler hkkımda. Utanç verici bir şeydi. Kitaplardn öğrenmeye çalıştım, sarmadı. Menzilde uygulayarak yapmam çok iyi oldu. Artık ruku, secde hangisi farz hangisi sunnet. Nerede hangi dua okunur nasıl niyet edilir diye öğrenmeye başlamıştım Netten... Zamanla kılmayada başladım.
Şuan gücüm ancak bu kadarına yetti. Mufazzal abimin yanından gelir gelmez pc ye oturup yazacam demiştim. 25 saatlik yolculuktan sonra hiç uyumadan ancak bu kadarını yazabildim. Yazılım hataları yada cümlelerde bir yalnışlık olmuşssa affola. Gözlerim kapana kapana yazıldı. Devamını yakında yazarım inşallah.
Ben Antakya'da arap alevilerinin (nusayrilerin) yoğunlukta olduğu bir kasabada yaşıyorum. Öğrenimimi ise merkezde gördüm. İlim öğrenimi 13 yaşında istenilip istenilmediği sorulmadan başanılır bu mezhepte. Namaz sır gibi saklanmaktadır. Fakat zamanla sır, haddinden fazla SIRlaşıp yozlaşmayı beraberinde asimileşmeyi getirdi. İnsanlar din konusunda hiç bir şey bilmiyordu. Helalleri ve haramları vicdanlarına göre belirliyordu
Bir nevi vicdan haram helalin belirleyicisi idi. Ben namazi ogrendiğim ilk gunlerde çok bağlıydım. Heryerde namazımı kılıyordum.(Nusayrilikte tek bşına namazını amel ederken her turlu duruşta kılabilirsin.''Yuruyerek, oturarak vs''. Fakat zamanla etrafımdaki arkadaşlarım tarafından hor görüldüm. Hasan sıyırmış köşeyi diyedalga geçmeye başladılar. Gerçekten inanarak kılıyordum namazımı. Ama ne için kıldığımı ''gerekliliğini'' hiç bir zaman doğru dürüst anlatan olmadı. Kendi kendime düşündüm taşındım terk etmeye karar verdim. Çünkü etrafımda kılan hiç kimse yoktu. ''ben neden kılayım ki... '' dedim. Arada bayramlarda gidip cemaat namazı kılıyordum. Onuda terk ettim. 14 yaşında tamamen kopmuştum namazımdan.Gel zaman git zaman lise dönemi geldi. Lise yıllarımın üzerinde durmayacağm benim nazarımda her ne kadar zina,uyuşturucu,alkol batağına düşmesemde BATAK yıllar idi. Din kültürü ve ahlak bilgisi hocamız bayandı ve sunniydi. Din kültürü öğretmenime ders işletmezdim. Ağlayıp bana ''ne olur ders işlememe izin ver istersen gelme derslerime seni yok yazmayacağım'' derdi. Gerçekten acımıyordum hocaya. Oysa diğer derslerde aktif, çalışkan ve sessiz bir öğrenciydim. Beni zıvanadan çıkaran ''islamda alevilik yoktur'' cümlesi olmuştu. Ama zamanla ders işlemesine izin verdim, hatta derslerine katılır olmuştum
Lise 2. sınıfta okulu asmaya arkadaşlarla okuldan kaçmaya başladık. Dolayısı ile devamsızlıktan sınıfta kalacaktık. Fakat ben hiç kalmayıda beklemeden kaydımı aldırdım. Okumak istemiyordum. Tilkinin dönüp dolaşacağı yer kürk dükkanıdır derler ya, benimkide o misal doktorlukta okusam dönüp dönüp baba mesleğine tabi olacaktım. Çalışmaya başlamıştım artık. Arkadaşlarımdan yavaş yavaş koptuğumu sanıyordum. Bu durumdanda memnundum. Ama onlar daha bir ısrarla beni sorar olmuştular. Bir şekilde onlardan ilişkimi koparmam gerekiyordu, kalplerini kırmadan. Bir şekilde gerçekleştirdim çok şükür Rabbime.Akşamları evde oturup bilgisayarda santranç, kitap okuma vsvs. uğraşlar edinmeye çalılştım. Fakat beni sarmıyordu. Tüm arkadaşlarımdan kopmuştum hatta iyi olanlardan bile. Telefonlarına msjlarına cevap vermiyordum. Kararlıydım. Geri donmeyecektim. Dönmedim. Msn'de konuştuğum 3 erkek arkadaşım vardı. 2 si unv. okuyor diğeri SuudiArabistanda çalışıyor idi. Pek kimse bilmiyordu bu adresi 5-6 kişivardı adreste. Küçük bir kız çocuğu ekledi beni 11 yaşında. Benimle sohbet etmeye çalışıyordu yalnız olduğunu hiç arkadaşı olmadığını soyluyordu, 6-7 yaş benden küçük ne konuşacağım bilmiyorumki
30 dk. da bir cevap veriyordum. ısrarla sabredip cevap bekliyordu. Yada başka kişilerlede konuşuyordu orasını bilemiyorum... Bir ara ablası açtı akşam kardeşinin msnini bana neden konuştuğumu sordu kendisi ile.. Kendisinin beni eklediğini ve kendisi ile konuşmadığımı soyledim. Silmekten bahsetti, sil dedim. Offline olduğunu gorunce bende sildim. Aradan biraz zaman geçti başka bir adres ekledi beni. Ablasıydı bu kişi. Benim kardeşiyle yalnış bir şey konuşup konuşmadığını öğrenmek istiyordu. '' Defalarca ben onu normalde konuşturmuyorum ki,yalnış bir konuda konuşayım dedim'' sinirlendirmişti beni sorgusuz sualsiz onuda sildim. Bana özür maili atti. Zaten ne olduysa onu tekrar ekledikten sonra oldu. Beni islami bir foruma davet etti. Alevi olduğumu bilmiyordu. Alevilere saldırıyordular bazı konularda, forumu kapatıp beni silmesini ve hiç bir şekilde bana mail atmamasını soyledim. O mail adresimi kapattım ve kulanmadım ondan sonra. O adresi kulanmama sebebim sadece o değildi. Artık herkezden kopup yalnız kalma isteğimdendi.Bu olaylardan kısa bir sure sonra birini tanıdım. Dini konuları konuşuyor inançlarımızı haklı çıkarmaya çalışyorduk. Kendisi sunniydi. Mezhebimi sorguluyor bende Şeyhlerimizden gidip sorularıma cevap alıyordum. Kendisine sunuyordum. Ailem tanınmış bir şeyh ailesi olmasına rağmen Dedemden bu yana dinini yaşayan yok. Fkat dedemin kardeşleri Antakyada tanınmış şeyhlerden. Baş örtüsü konusunda tartışmıştık saatlerce aleviforum sitesinden Nur suresindeki hakikati inkar eden demeçleri sunuyordum kendisine. Allah beni affetsin. Bilmeden yapıyordum. Namazsızda ahlaklı bir insan olunabileceğini savunuyordum. En büyük din vicdan dinidir diyordum.
Neyseki bu yalnışlarım uzun surmedi. Zamanla daha derin araştırmaya başladım. İncili ve tevratın türkçesini bulup okumya başladım. İncilin zaten Türkçesini bana hristiyan bir arkadaşım vermişti. Onları okudum. Okuduça artan saçmalıklar bitirmeden kesmeme sebeb oldu.
Tarikatlara yonelmeye karar verdim. Nitekim bizim iş yerine gelen sofi Ahmet vardı. Kendisi tam bir Nakşiydi. Kendisi ile hafta sonlarmı geçirmeye başlamıştım. Ailem meraklanmaya başlamıştı. Babam tarikat konularına karşı çok hassastı. Nefret ediyordu bu tip cemaatleşmelerden. Çok kez uyardı ama dinlemedim. Ailece üzerime gelmeye başladılar. Fakat ben bir şeyi kfaya koyduğumda yapacaktım. Onlarda bunu bildiği halde üstelediler, üstelediler. Buda onlarla daha çok zaman geçirmeme sebeb oluyordu. Aczimendilere gittik, resmen adamlar kafayı yemişti. Sözde yaptıkları zikirmiş. Benim aklım hiç bir zaman almadı. Kendi kendime diyordum ''Ehli beyt imamları asla boyle bir şeyi yapmış olamaz.'' adamlar rockçılar gibi kafayı sallıyordu
Hiç bir şekilde ne mantığıma nede fıtratıma uyuyordu.Menzile götürmeye karar verdi Sofi Ahmet. Davet etti. Hiç tereddut etmeden gitmeyi kabul ettim. Giderken camide namaz klıp kılmayacağımızı sordum. Bana camide namaz kılınacağını soyledi. Ama ben bilmiyordum ve bu yuzden çok buyuk rahatsızlık çekiyordum. Kendisine bunu belirttim. ''Sen yaptıklarımı yap dedi''. ''tamam'' dedim. Camide uluyanlarmı dersiniz, ''Allah, Allah'' diye defalarca arka arkaya sallanarak bağıranlarmı dersiniz... Ne derseniz diyin ben buna haktan kopan batıla yonelir diyorum. Velakin batıla yonelmiş sapık bir tarikat olduğuna kanaat etmiştim Nakşilerin. Ama orada ilk cami usulu namazımı kıldım. Çok harika bir şeydi bu benim içim. Her ne kadar kılmayı bilmesemde kılış tarzını, sunnetini fazrını kaç sünnet kaç farz vsvs. diye öğrendim orada 2 günde.
Hep camide namaz kılınma şeklini öğrenmek istiyordum. Ama utancımdan kimseye soyluyemiyordum. Yaşm 18 olmuş daha namaz kılmayı bilmiyor diyecekler hkkımda. Utanç verici bir şeydi. Kitaplardn öğrenmeye çalıştım, sarmadı. Menzilde uygulayarak yapmam çok iyi oldu. Artık ruku, secde hangisi farz hangisi sunnet. Nerede hangi dua okunur nasıl niyet edilir diye öğrenmeye başlamıştım Netten... Zamanla kılmayada başladım.
Şuan gücüm ancak bu kadarına yetti. Mufazzal abimin yanından gelir gelmez pc ye oturup yazacam demiştim. 25 saatlik yolculuktan sonra hiç uyumadan ancak bu kadarını yazabildim. Yazılım hataları yada cümlelerde bir yalnışlık olmuşssa affola. Gözlerim kapana kapana yazıldı. Devamını yakında yazarım inşallah.
Yorum